ಅಂತರಾಳದಲ್ಲಿ ಜಿನುಗಿದ ಕಣ್ಣೀರು

ಲಕ್ಷ್ಮಣ ಚಾರ್ಮಾಡಿ ಎಸ್.ಡಿ.ಎಂ. ಕಾಲೇಜು ಉಜಿರೆ

ನಾನು ಪಿ.ಯು.ಸಿ. ಹಂತಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಯಾರ ಪರಿಚಯವೂ ನನಗಿರಲಿಲ್ಲ. ದಿನ ಕಳೆದಂತೆ ಕೆಲವರ ಪರಿಚಯ ವಾಯಿತು. ನಾವೆಲ್ಲರು ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟಕ್ಕೆ ಬುತ್ತಿಯನ್ನು ತರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಬುತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಅನ್ನ ಮಾತ್ರ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಬಂದ ದಿನದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಸಾಂಬಾರ್ ತರಲು ಹೋಗುವುದೆಂಬ ಚಿಂತೆ. ಒಂದು ಹೋಟೆಲ್‌ನಿಂದ ಸಾಂಬಾರ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದನ್ನು ನಾವು ಕಂಡೆವು. ಒಮ್ಮೆ ಸಂತೋಷವಾಗಿ ಅವರಲ್ಲಿ ನಾನು ಕೇಳಿದೆ. ನೀವು ಎಲ್ಲಿಂದ ಸಾಂಬಾರ್ ತಂದ್ರಿ ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತ್ಯುತ್ತರವಾಗಿ ನಾವು ಅಜ್ಜಿಯ ಹೋಟೆಲ್ ನಿಂದ ಸಾಂಬಾರ್ ತಂದೆವು ಹೌದ! ಅದು ಎಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ಅದಕ್ಕೆ ಅವರು ಬೆಳಾಲ್ ಕ್ರಾಸ್‌ನ ರಸ್ತೆ ಬದಿಯಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ನಂತರ ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರು ಬೆಳಾಲ್ ರಸ್ತೆಗೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜಿಯ ಹೋಟೆಲ್ ಎಲ್ಲಿ ಎಂದು ಹುಡುಕಿದೆವು. ಎಷ್ಟು ಹುಡುಕಿದರೂ ಸಿಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅಲ್ಲೇ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಂಗಡಿ ಅದರ ಬಾಗಿಲು ಗ್ಲಾಸ್ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇತ್ತು. ನಾನು ಪೊಟೋ ತೆಗೆಯುವ ಅಂಗಡಿ ಇರಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿದುಕೊಂಡೆ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಊಹೆ ಆದಲು ಬದಲಾಗಿತ್ತು. ಬೇರೆ ಅಂಗಡಿ ಎಂದು ಬಳಿಗೆ ಹೋದರೆ, ಅದು ಹೋಟೆಲ್! ಅದು ಬೇರಾವ ಹೋಟೆಲ್ ಅಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ನಾನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದ ಅಜ್ಜಿಯ ಹೋಟೆಲ್. ನಾನು ಒಳಹೊಕ್ಕು ಅಜ್ಜಿಯ ಗಂಡ ನನ್ನ ಮೊದಲ ನೋಟಕ್ಕೆ ಸೆರೆಸಿಕ್ಕರು. ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಅಜ್ಜನಿಗೆ ಎರಡು ಕಣ್ಣುಗಳು ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರೂ ಕೂಡ ತನ್ನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಯತ್ತವತ್ತಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬೇಸರವಾದರೂ ಕೂಡ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಮತ್ತು ಗೌರವದ ಭಾವ ಮೂಡಿತು. ದೂರದಿಂದಲೇ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನಾನು ಅಲ್ಲೇ ಅವರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಯೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅಜ್ಜಿಯ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಸಾಂಬಾರ್ ಕೊಡಿಯೆಂದು ಕೇಳಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅಜ್ಜಿ ಹಾ ಕೊಟ್ಟೆ ಪ್ರತ್ಯುತ್ತರವನ್ನಿತ್ತು. ಸಾಂಬಾರ್ ಕೊಟ್ಟರು. ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ನಾನು ಎಷ್ಟು ರೂಪಾಯಿ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವರು 5 ರೂಪಾಯಿ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.
ಹೀಗೆ ಸುಮಾರು 2 ವರ್ಷಗಳು ಉರುಳುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ನಾನು ಪಿ.ಯು.ಸಿ.ಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತೀರ್ಣನಾಗಿ ಡಿಗ್ರಿ ಹಂತಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಎಲ್ಲವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಬುದ್ಧಿ ಬೆಳೆದಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಯೂ ಕೂಡ ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೊಸ ಸ್ನೇಹಿತರ ಆಗಮನ, ಪರಿಚಯ.
ಅಂದು ಶುಕ್ರವಾರದಂದು ನಾನು ಸಾಂಬಾರ್‌ಗೆಂದು ಅಜ್ಜಿಯ ಹೋಟೆಲ್ ಗೆ ಹೋದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜಿ ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡ ಕೂಡಲೇ ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತ ಸಾಂಬಾರ್ ಬೇಕಾ ಎಂದು ಅವರೇ ಕೇಳಿದರು. ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ಹೌದು ಎಂದುತ್ತರವನ್ನಿತ್ತೆ. ಆ ದಿನ ತುಂಬಾ ಪಿ.ಯು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಊಟಕ್ಕೆಂದು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದರು. ನನಗೆ ಅಜ್ಜಿ ಸಾಂಬಾರ್ ಕೊಟ್ಟರು. ನಾನು ಅವರಿಗೆ 10 ರೂಪಾಯಿ ಕೊಟ್ಟೆ. ಅದಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಬಳಿ ಚಿಲ್ಲರೆ ಇಲ್ಲ ವೆಂದೂ ಹೇಳಿದರು. ನಾನು ಮಮೂಲಿ ಗಿರಾಕಿಯಾದ ಕಾರಣ ಚಿಲ್ಲರೆ ಇದ್ದಾಗ ಕೊಡಿ. ಅಜ್ಜಿ ಅವಸರವೇನೂ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ನೀವು ಸೋಮವಾರ ಬನ್ನಿ ಸಾಂಬಾರ್ ಕೊಡುತ್ತೇನೆಂದು ಹೇಳಿ ಕಳಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಸೋಮವಾರದಂದು ಪ್ರಾರಂಭವಾದ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬುಧವಾರದವರೆಗೆ ಇದ್ದ ಕಾರಣ ಅವರ ಬಳಿ ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.
ಗುರುವಾರದಂದು ಅಜ್ಜಿಯ ಹೋಟೆಲ್ ಬಳಿ ಹೋದ ತಕ್ಷಣ ನಾನು ಕೇಳದಿದ್ದರೂ ಅಜ್ಜಿ ಸಾಂಬಾರ್ ಕಟ್ಟಿ ಕೊಟ್ಟರು. ನಾನು ಹಣ ಕೊಡಲು ಪರ್ಸ್ ತೆಗೆದಾಗ ಅದಕ್ಕೆ ಅಜ್ಜಿ ನಿಮಗೆ ನಾನೇ ೫ ರೂಪಾಯಿ ಕೊಡಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ನೆನಪಿದೆಯೇ ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ಆಗ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಈಗ ಮಾಡಿದ ಪಾಠವೇ ಸರಿಯಾಗಿ ನೆನಪಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಯಾವತ್ತೋ ಕೊಡಲು ಬಾಕಿ ಇದ್ದ ಹಣವೇಗೆ ನೆನಪಿಗೆ ಬರಬೇಕು. ನನ್ನ ಅರಿವಿಗೆ ಬರದ ಹಾಗೆ ಕಣ್ಣಂಚಿನಲ್ಲಿ ನೀರು ಜಿನುಗಿತು. ನನಗೆ ಅಜ್ಜಿಯ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಹೆಮ್ಮೆಯಾಯಿತು. ಆ ಹೋಟೆಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಅವರೊಬ್ಬರೇ ಕೆಲಸಗಾರರು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬೇಕಾದ ದಿನ ಸಾಮಾನುಗಳನ್ನು ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬರುವ ಹೊಣೆಯು ಅವರ ಮೇಲೆಯೇ ಇತ್ತು. ಅವರ ಗಂಡ ಕಣ್ಣಿಲ್ಲದೆ ಕುರುಡನಾಗಿದ್ದರೇ ಹೊರತು ತನ್ನ ಒಳದೃಷ್ಟಿಯಲಿಲ್ಲ. ಹೋಟೆಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಹಣವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಷ್ಟೇ ಅಜ್ಜನ ಕಾಯಕವಾಗಿತ್ತು. ಹಣವನ್ನು ನೋಡಿ ಗುರುತಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದರೂ ಸಹ ಕೇವಲ ತನ್ನ ಕೈ ಸ್ಪರ್ಶದ ಮೂಲಕ ಇಷ್ಟು ರೂಪಾಯಿಯೆಂದು ಅವರು ಗುರುತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಗಿರಾಕಿಯನ್ನು ಯಾವ ರೀತಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಸಂಪನ್ನವಾಗಿತ್ತು. ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಹಲವು ಮನಸ್ಥಿತಿಯ ಜನರು ಇರುತ್ತಾರೆ. ಅವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಜಾಲಿಯ ಮರದಂತೆ ಅಂಥವರಿಂದ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಯೋಜನ ವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲದೆ ಆ ಹೋಟೆಲ್ ಮಾಲಿಕರಾದ ಅಜ್ಜಿ ಮತ್ತು ಅಜ್ಜ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೂರದೆ ತಮ್ಮ ಹಣವನ್ನು ತಾವೇ ಗಳಿಸುವುದರ ಮೂಲಕ ಜೀವನವನ್ನು ನೂಕುವ ಜೀವಗಳು. ನಮ್ಮಿಂದಲೂ ಕೂಡ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ದುಡಿವ ಈ ಹಿರಿಜೀವಗಳು ಈಗಿನ ಯುವ ಜನತೆಗೆ ಸ್ಪೂರ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುವ ಆಶಾಕಿರಣವಾಗುತ್ತಾರೆ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಹಣವೇ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ. ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ನೈತಿಕತೆ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪ್ರಜೆಯಾಗಬೇಕೆಂಬುವುದೇ ಈ ನನ್ನ ಕಿರು ಬರಹದ ಆಶಯ.

About The Author

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.